piet => hyderabad

En nog eentje om 't af te leren

2009-02-23T11:05:00.001-08:00

Nog nooit heb ik zoveel gevlogen als de laatste zeven maand. En ook mijn laatste weekend India was het van dat. Zaterdag om vier uur uit de veren om rond 10u in een oase van rust terecht te komen. Het bestaat dus toch in India, geen lawaai, geen getoeter, geen... En het is te vinden in Talakona. Land in Tirupathi, rij 2 uur ver tot de weg stopt en je bent er. Regina had er ons een hutje geregeld in het forrest guest house.

Even werd de rust verbroken. Eén dappere jonge Indische durfde het aan ons op ons terras goeiedag te komen zeggen. Al snel volgde de hele familie. Als allen de blanke bende een handje hadden geschud kon de fotosessie beginnen!

Ook wij fotografeerden erop los en bekeken achteraf voldaan onze vangst.

Vervolgens trokken we erop uit om een dikke twee kilometer verder dé attractie te gaan bekijken. Onderweg een tempel met een boompje gepasseerd.

Even verder hing om god weet welke godsdienstige reden de vuile was in een boom.

Na wat daal- en klimwerk waren we waar we moesten zijn; de waterval!

Blijkbaar was deze plek ook een populaire schooluitstap. Ook de leraar vermaakte zich.

Vervolgens op het programma: de geweldige Jeep-safari. Een aftandse doorgeroeste Jeep in en bonken maar over de stoffige paadjes.

Eerste stop: een jagershutje.

Stop twee: de 'elephant pool' (waar binnen een tweetal maand de olfianten zullen komen drinken). Een plas water dus. Vervolgens wachtte ons de ongelooflijk avontuurlijke oversteek van een rivier!

Maar het einde mocht er zijn. Een mooi meer waar eens te meer de rust regeerde en waar onze gidsen nog een verrassing voor ons hadden in de vorm van een watermeloen.

De oogst van onze safari: drie herten, een koe, een salamander, wat vlinders, een kudde geiten en een stoflong. Maar 't was wel mooi en heel plezant.
's Avonds aten we lekker in de plaatselijke afspanning.

Voor de rest valt er nog te vertellen dat het er vol apen zat. We waren gewaarschuwd voor hun agressiviteit maar dat viel eigenlijk best mee. Enkel toe we op het terras koeken zaten te eten moest er eentje weggejaagd worden.

Regina reizen: een aanrader!

Zo en dan doen we hier maar eens de boeken toe. Na zeven maand is het Indische avontuur over. En een avontuur was het zeker. Leerrijk op vele gebieden maar vooral niet uit te leggen. Proberen doen we dat dan ook niet. Maar aan al wie de kans krijgt om dit mee te maken: grijpen!

Vele groeten en tot in het prachtige België (Na zeven maand wordt een mens al eens een tikkeltje nationalistisch).
Piet

Een beetje carnaval

2009-02-16T10:31:00.000-08:00

Zaterdag hebben we nog eens een trouwceromonie meegemaakt. Mijn tweede Indische huwelijk. Vorige keer een moslim, deze keer een hindoe. De gelukkige was de broer, jawel de broer, van collega Dhanraj. Traditionele kleding gewenst, zo werd ons bij de overhandiging van de uitnodiging meegedeeld. Sylvia op sari-jacht, ik even bij appartementsgenoot Johan aangeklopt voor mijn plunje.

Om 11u08, het ideale tijdstip, zou het gebeuren. Wij waren om half elf present en dat bleek rijkelijk vroeg.

Alles speelt zich af in een function hall, een soort parochiezaal. Een paar minuten na het ideale tijdstip stroomt dan toch het volk toe en worden de grauwe plastic tuinstoelen gevuld met heel wat kleurigers.

Even later wordt de bruidegom binnengedragen.

Vervolgens verschijnt ook de bruid. Dan volgt een ceremonie waarbij een man een heel boek in één adem door een micro brabbelt. Af en toe is er een rustpauze, gevuld door het optreden van een bende trommelaars. Wat daar vooraan gebeurt, daar heeft eigenlijk niemand oog voor. De micro staat hard genoeg zodat een gezellige babbel absoluut niet stoort. En reken maar dat er wat wordt afgetaterd. Intussen wordt er op het podium rijst over het kersverse paar gegooid, wordt er een touwtje gedraaid rond de handen van een aantal mensen die rond de trouwers staan en nog veel meer onbegrijpbare rituelen passeren de revue.

Na dit twee à drie uur durende alles is het tijd voor een hapje. De eetzaal is een verdieping lager te vinden.

Op het menu de vertrouwde kantinekost. Hoewel vertrouwd, ik heb die eigenlijk in geen vijf maand meer gegeten.

Dhanraj had mij nog geen klein beetje liggen. Afgezien van een paar naaste familieleden was niemand daar traditioneel gekleed. Bij deze heb ik dus carnaval voor dit jaar al achter de rug.

Groeten en tot binnen een week of twee!
Piet

Ma-ha-ba-li-pu-ram / Ma-mal-la-pu-ram

2009-01-27T09:51:00.000-08:00

Het is er dan toch nog eens van gekomen. Na een blogpauze van bijna drie maanden zijn we hier nog eens van de partij. Eindelijk heb ik mijn fototoestel ook nog eens gebruikt. Want na een tijdje went ook India en verdwijnt de spontane fotografiedrang langzaam maar zeker. Reden van de laatste fotosessie: een weekendje Mahabalipuram. Na een weekje oefenen kon ik net voor vertrek weldegelijk uitspreken waar we dit weekend naartoe trokken. Mahabalipuram of Mamalapuram is een 7e eeuwse havenstad (meer dorp eigenlijk) die bekend is om zijn sculpturen. De uitgehouwen tempels en reliëfs die er te vinden zijn staan op de werelderfgoedlijst. Zeker een bezoekje waard!

Na een halve dag rondstappen was het tijd om een beetje bij te kleuren. We waren niet alleen op het strand.

Voor veel indiërs is een westers badkostuum not done. Je ziet ze met kleren en al de zee ingaan. En uitkomen, zoals deze cowboy.

De volgende dag bezochten we nog kort Chennai van waaruit ons vliegtuig vertrok. In de gids stond een rondrit door de stad waarbij je langs enkele bezienswaardigheden zou passeren. We hadden tijd en besloten de rondrit te voet te doen. Verkeerde keuze... Het begon nog ok met een tochtje langs het strand. 't Was er een beetje kermis.

Maar de bezienswaardigheden waren niet echt bezienswaardig en als je twee en een half uur in een drukke stad vol claxonerende auto's in de vuile lucht hebt rondgestapt, wil je niets liever dan drie uur te vroeg in de luchthaven aankomen. Schrap deze stad dus alvast van uw to-visits maar Mahabalipuram mag er zeker aan worden toegevoegd!

En deze moest na zes maand India toch ook eens op de foto: dé indische kar bij uitstek, de ambassodor. Vergis u niet, dit model wordt nog steeds geproduceerd!

Groeten en wie weet tot nog eens, of toch niet?

Diwali

2008-11-02T05:45:00.000-08:00

De statistieken heb ik er in de krant niet op nagelezen. Maar ik vraag me af hoeveel indische ledematen er deze week zijn gesneuveld. Dinsdag was het Diwali, het belangrijkste hindoefeest. Hierbij wordt de overwinning van het goede op het kwade gevierd, van het licht op de duisternis. Een andere naam is het lichtfeest en dat zullen we geweten hebben! Vuurwerk, vuurwerk en nog eens vuurwerk. Iedereen doet maar! Gevaarlijk? Ach ja, 't is Diwali.
Wij stonden op het dak van ons appartement waar de buren een hele verhuiswagen vuurpijlen in de lucht knalden. Enkele collega's hadden vooraf ook twee bescheiden doosjes gekocht. Maar bij het zien van al dat geweld dreef de schaamte de doosjes onuitgepakt terug naar binnen. Afdruipen heet dat.
Zoals gezegd, iedereen schiet maar af. Vuurwerk over de hele stad. Uren aan een stuk. En als je dan op het dak staat en van beneden wordt er al eens iets afgestoken, dan gebeurt het ook wel eens dat een meter of twee boven je hoofd dat ding openknalt... En als je dan boven staat en je hebt al eens een pijltje dat geen hoogte wil pakken, dan zie je al eens eentje recht naar beneden schieten. Hopelijk staat daar niemand, denken wij (Belgen) dan. Honderd procent op mijn gemak stond ik toch niet tussen al dat amateurvuurwerk. En aan de regelmatige kreetjes van Annelies te horen, was ik precies niet de enige.
Maar 't was natuurlijk allemaal wel schitterend om zien. Een foto kan dit nooit volledig weergeven, dus voor wat het waard is...

Vurige groeten,
Piet

Keralalala

2008-10-17T07:20:00.000-07:00

Het is hier een week of twee stil geweest. En dat had zo zijn redenen! Charlotte is me komen bezoeken en na een (te) kort Indisch verblijf is ze helaas alweer vertrokken naar het land van chocolade. Al is mijn indische frigo hier in Hyderabad in dit opzicht nu ook wel erg belgisch getint.
Kerala, dat is de zuidelijke deelstaat waar we een weeklang doortrokken. We landden op Cochin (of Kochi zo u wil). Meer daarover later want daar spendeerden we ook de laatste dag van ons reisje. De volgende dag trokken we de bergen door richting Peryar. Enkele foto's genomen bij een tussenstopje:

Merkwaardig was dat op de meest onmogelijke plaatsen huizen waren gebouwd. Op het niveau van de weg zag je de bovenste verdieping maar vaak stonden hieronder tegen de steile flanken nog enkele verdiepingen.

's Avonds in het hotel woonden we nog een klassieke dansvoorstelling bij.

Hieronder zie je onze chauffeur Matthew die ons de hele reis overal heenbracht.

Een sympathieke peer, dat is het punt niet. Alleen dat Engels, dat kon beter. Die avond hadden we volgende conversatie. 'Matthew when do we leave for the boat trip tomorrow?' 'Ten thirty is ok. But earlier is better.' 'Let's say nine thirty then?' 'Ten thirty is ok.' En zo ging het nog even door. Wat moesten we daarvan maken? Jezelf weer eens niet te veel vragen stellen zeker... Uiteindelijk stonden we klaar om 8u30 op de parking. We zouden per boot door het natuurpark in Periyar varen om er de drinkende olifanten enzomeer te spotten. Matthew bleek al toegangsticketten te hebben, maar nog geen ticketten voor de boot. De volgende boot ging trouwens pas twee uur later. Twee uurtjes op de parking wachten dus terwijl het hotel op vijf minuten lag. Dat was weer eens goed geregeld. Maar goed, na twee uur dan toch de boot op voor een tour van twee uur. Een mooie omgeving, dat wel. Helaas geen beest van formaat te bespeuren... Eigenlijk ook niet echt verwonderlijk als je op een boot zit vol joelende Indiërs die geen vijf minuten op dezelfde plaats kunnen blijven zitten. Het tochtje leverde volgende beeldjes op.

Vooraf op de parking zagen we eigenlijk nog de leukste beesten, een stel apen. Een ervan ging ervandoor met een plastic zak van een toerist, kroop ermee in een boom, schudde het zakje leeg en begon aan de pillen die erin zaten.

De dag erna scheepten we 's middags in op een house boat. We vaarden een uurtje, dan werd er gekookt en heel lekker gegeten. Vervolgens hield de bemanning siësta op de vloer van de keuken. Daarna was het terug varen tot het donker werd om dan aan te leggen voor de nacht. Een mooie ervaring. Wassen, afwassen, vissen, alles zag je de plaatselijke bevolking doen op de 'backwaters'.

Dan volgde een dagje strand, zwembad, wandelen, fietsen en tennissen.

's Avonds stond er een Kathakali dansvoorstelling op het programma. Dit is een kunstvorm waar muziek, dans en toneel aan te pas komt.

En dan ging het al terug naar Cochin. Daar hadden we een gids die ons door het oude stadje leidde. We bezochten het 'Dutch palace' dat eigenlijk Portugees. De synagoge was helaas dicht vanwege een meerdaags joods feest. En als laatste cochinse troef zijn er nog de chinese vissersnetten. Uiteraard kon in dit vissersdorp ook een boottochtje niet ontbreken!

Hier eindigde de trip en ging het terug naar de stad der steden: Hyderabad.
Zo, ik heb het weer een beetje gehad met verslaggeven.

't Amusement allemaal,
Piet

Gedaan met Ramzaan

2008-10-02T09:45:00.000-07:00

Nog even wachten was het. Of de ramzaan gedaan was, werd pas eergisterenavond beslist. Nog niet dus. Gisteren nog even doorbijten en dan eindelijk vandaag was het zover. Een aantal van de (ex-)drivers is moslim en vanmiddag namen de belgen-colruyters verlof om allen thuis een bezoekje te gaan brengen. Het had iets weg van nieuwjaren. Eerst hielden we halt bij Javeed. Daar werd ons eerst een bord rijst met kip voorgeschoteld. Daarna stond er nog iets op het menu dat blijkbaar typisch is hier voor het einde van ramzaan: gesuikerde warme melk met een soort vermicelli. De naam ervan ben ik al voor de tiende keer kwijt...

Daarna ging het naar Sajid van wiens trouw net voor ramzaan ook een verslagje op mijn blog verscheen. Opnieuw kregen we de einde-ramzaan-specialiteit voorgeschoteld.

Volgende stop was bij Hussein. Ook hier het gekende goedje. Lekker, dat zeker! Maar drie porties - eigenlijk vier gezien ik bij de eerste stop nog eens had laten bijtanken - volstaat, ook dat is zeker.

En toen we de moslims hadden gehad, konden we net zo goed de niet-moslims ook nog eens aandoen. Eerste in de rij: Samyal. Helaas zelf niet op de foto maar zeker al in eerdere berichten terug te vinden.

Volgende in de rij was Kashi. Kashi's dochtertje, op een van onderstaande foto's te zien, was niet erg happig op al die witte gezichten. Johan was de enige die er uiteindelijk in slaagde een handje te krijgen zonder huilen.

En last but not least waren we te gast bij China die eigenlijk Samson heet. China is een bijnaam en betekent 'kleine'.

Na een portie kip met rijst, vier porties ik-weet-niet-meer-wat, een cola, iets dat op cola geleek en een 7up keerden we voldaan terug naar huis. En ze feestten nog lang en gelukkig.

Groeten,
Piet

Hyderabad fotoshoot

2008-09-28T05:08:00.000-07:00

Eindelijk is het er eens van gekomen. Met de camera rond de nek heb ik gisteren een bescheiden poging ondernomen een paar Hyderabadiaanse indrukken vast te leggen. Voor Hans, ook een Colruyter, werd gisteren een verrassingsfeestje georganizeerd en het was de opdracht van Kjell en mij om hem van 13u tot 19u bezig te houden. Het werd dus een namiddagje fotograferen. We startten met een wandelingetje door de wijk in de buurt van het appartement van Hans, Katrien, Gerd en Evy. Hier gaan we!

'k e nog drei bollekes in moane zak

Daarna ging het naar Charminar (='4 torens') dat in de oude stad is gelegen. Het was er ontzettend druk. Met het einde van de Ramadan in zicht waren alle moslims present. Overal stonden kraampjes buiten. Wij hebben er tot half zeven gelopen en naar het schijnt ging dat daar nog een hele nacht zo door.

Charminar.

Hier een tafel vol eten en een hele groep vrouwen wachtend tot de zon ondergaat om te kunnen toeslaan.

Groeten,
Piet

Op naar het werk

2008-09-24T07:37:00.000-07:00

Gisteren morgen heb ik op weg naar het werk enkele foto's genomen. Alles is vanuit de auto getrokken, de kwaliteit is dus soms iets minder. Enige commentaar lijkt mij mij wel gepast. Foto 1 speciaal voor de mensen uit de bouwsector: een typische stelling zoals je ze hier nog heel vaak ziet. Een scoutsverleden met wat sjorervaring komt hier wel van pas.

Volgende foto hoort thuis in de serie 'zoek de fout'. Vak 1 houdt even op te bestaan...

Soms een beetje water op de baan.

En dan de Indische contrasten. Op de actergrond de buildings van Cyberabad.

En dan als afsluiter de parking van het restaurant waarvan de naam na de stortbuien van vorige maand wel erg ironisch klinkt: 'something fishy'.

Groeten!

CI sports event

2008-09-21T03:56:00.000-07:00

Let the games begin! Gisteren werd er op het werk een 'sports event' georganiseerd. Ik nam deel in drie disciplines. In het carroms enkel was ik al na ronde één uitgeschakeld. Het was dan ook mijn eerste potje carroms ooit. De bedoeling van het spel is de jetons van je eigen kleur in de hoekgaten te schieten door de 'striker' met je wijs- of middenvinger weg te catapulteren. Bovendien is er nog een konigin die op een bepaalde manier moet weggespeeld worden. Maar vermoedelijk zal de lezer de eerstkomende decennia niet deelnemen aan een carromskampioenschap, dus laat ons niet in detail treden; de foto's moeten het maar doen.

Ondertussen waren we gerodeerd voor de eerste ronde double carroms, waarbij je dus met twee tegen twee speelt. Deze ronde overleefden we na een twee-één setwinst waarin ik - onze bescheidenheid siert ons alweer - toch geen onbeduidende rol speelde. In ronde twee was ons liedje echter al uitgezongen.

Geef mij maar schaken! Drie partijen vlotjes afgehandeld om zo in de halve finale te belanden. Ik rook de tornooizege al. En dan, oh drama, als een klein kind opzijgezet met een simpele herdersmat. Voor de niet-kenners: dit betekent schaakmat in amper vier zetten. Ik ben er nog niet goed van. Nochtans werd mij in vroeger tijden door grootmeester Piet sr op deze mogelijkheid gewezen. Halve finale stress zeker.

Ik heb van de gelegenheid ook eens gebruik gemaakt om een paar foto's te nemen van 'den bureau'. Helaas begon het net te regenen als ik ook de buitenkant van het gebouw wou trekken. Die zijn dus voor een andere keer. Hier een foto van de bureauruimte. Eén grote ruimte ingedeeld in kottekes.

Dit zijn een paar zichtjes vanop het terras van de kantine op de achtste en bovenste verdieping.

Nu staan er enkel nog maar gebouwen langs de ene kant van de straat, de andere kant wordt klaargemaakt om bebouwd te worden. Af en toe hoor je trouwens eens een ontploffing wanneer een stuk rots plaats moet ruimen voor de uitbreiding van Cyberabad ofte Hitec-city.
En dan natuurlijk nog iets om niet te vergeten: het zwembad op het dak. Niet dat ik er al één keer heb in gezwommen; het mag niet ontbreken.

Tot...
Piet

Sunny Hair Styles

2008-09-14T05:15:00.000-07:00

We zijn alweer een ervaring rijker. Ik ben zojuist bij de plaatselijke Rasschaert (voor niet-Gentenaars: de kapper) geweest. De zaak heeft de geweldige naam 'Sunny hair styles'. Oordeel zelf of de vlag de lading dekt... De foto's met dank aan Kjell:

En na een kwartiertje werk af en toe eens onderbroken om eens in het deurgat te gaan spuwen, stuurde hij me naar huis met volgende Blackadder-coupe:

Nog eens voor en na:

Wel wou ik nog kwijt dat ik hier niet met de afgebeelde coupe rondloop. Als je het opzijlegt is het stukken beter! Bedankt dus Sunny hair styles, je bent een klant rijker. Het was trouwens de eerste keer dat ik voor 50 rupees (= 80 eurocent) naar de kapper ben geweest.

Op weg naar huis, waren de kinderen uit de buurt op straat hun spel aan het spelen. Op volgende foto zie je op de achtergrond de appartementen waar wij leven.

Ik weet niet hoe het spel heet. Met eens stok slaan ze op een klein houtje zodat het opspringt en vervolgens slaan ze het weg. De rest probeert het te vangen.

Groeten alweer!

Taj Hamai

2008-09-13T05:27:00.001-07:00

Elk zijnen dag!

Hier zijn we er dan mee: het beloofde Taj Mahal verslag. Vorig weekend ben ik er met mijn collega Kjell een weekendje opuitgetrokken. Vrijdag een dagje congé genomen en een vlucht naar Delhi genomen. Rond 15u daar aangekomen. We werden opgewacht door onze chauffeur Khan die we vanuit Hyderabad hadden geboekt. Die bracht ons naar een piepklein bureautje om daar met zijn baas nog het hotel te boeken en wat over de prijs te onderhandelen. Eens dat was gebeurd, begonnen we aan een kleine Delhi sight seeing. We passeerden langs de Birla tempel.

Vervolgens reden we naar de India Gate, de Arc de triomphe van India. Dit is een oorlogsmonument voor de Indische gesneuvelden uit de eerste wereldoorlog.

Ook Flanders fields worden vermeld...

Verder bezochten we de tombe van Humayun, een mogolheerser. Heel mooi!

Let ook op de verkleuring van mijn polo, maar dat had ge al gedaan. Het was in Delhi en omstreken nog 5 à 10 graden warmer dan in Hyderabad. Dat betekent 40 graden en veel zweten.

's Avonds was ik dan afgesproken met Bart (Defloor voor de lezers die hem kennen), die drie weken in Delhi zit. 't Is straf dat als het er in Gent niet meer van komt om af te spreken, ge uiteindelijk samen in Delhi een pint moet gaan pakken. Bij de verplaatsing naar het restaurant heb ik ook voor de eerste keer gebruik gemaakt van een riksja, en natuurlijk daarmee logisch gepaard gaande, ook bijna mijn eerste riksja ongeluk meegemaakt. Remmen vol toe en toch wel een paar meter geschoven met dat bakske. Maar gelukkig zonder gevolgen. We zijn ook bij Bart blijven slapen, waarvoor dank! Het was leuk eens een gekend gezicht uit België te zien en over ervaringen te kunnen spreken die je alletwee hebt meegemaakt.
De volgende dag stond onze goede vriend - "Can I ask you question? How should I call you, sir or friend?" - Khan klaar om zes uur, perfect zoals afgesproken. Het kan dus! En dat terwijl hij de dag ervoor er nog een half uur had willen afpingelen met de woorden "six is fix, seven is heaven, eight is wait, nine is fine". 't Heeft dus niet gepakt...
Enfin, om zes uur dus op naar Agra waar de Taj Mahal ligt. Onderweg nam Khan zijn job als gids erg serieus en pauzeerden we onze iPod oa. even om te horen dat we op onze right side een pepsi fabriek zagen. Als hij eentje wou roken zocht hij een 'bezienswaardigheid' langs de baan zodat hij even kon stoppen. vb. de badende buffels.

Toen ik hem bij zo'n gelegenheid eens wou fotograferen verdween de sigaret vliegensvlug achter de rug, verscheen er een boze of eerder bange blik en klonk er 'no picture'. Juist ja, Ramadan. No eating, no drinking, no smoking, no sex, zoals hij eerder trots had verkondigd. Niet iedereen kan het even nauw nemen he.
Het laatste uur naar Agra was het weer verschrikkelijk. Het water viel met bakken uit de hemel. Als bij wonder stopte het vijf minuten voor we aankwamen. Gelukkig, niet al die kilometers voor niets. En het was de moeite! De foto's:

Ge ziet het, het was de moeite. Na de Taj Mahal was het alweer tijd om de auto in te stappen voor een rit van 6 uur naar Jaipur. De volgende dag bezochten we eerst het fort van Amer. Vele mensen laten zich naar boven voeren per olifant, wij gingen te voet.

Daarna bezochten we in Jaipur nog het stadspaleis en een collectie metereologische instrumenten gebouwd door Maharaja Jai Singh II begin achtiende eeuw. Maar het was vooral het fort dat de moeite was. Voor de rest gaf de stad, pink city genoemd vanwege de roze gevels, vooral een vuile indruk. Dat is ook het meest opvallende als je door dorpen onderweg passeert. Het is voor ons niet te begrijpen hoe mensen op deze manier kunnen leven.

Het was me weer een weekend. Nogal American tourist style, maar 't was zeker de moeite. Dit weekend doen we het iets rustiger aan. Gisteravond op het gemak filmpje gekeken, vandaag naar de cinema en mijn blog aanpassen, morgen enkel op het programma: buffet bij Little Italy. Dat is hier mijn favoriete restaurant. Echt Italiaans, zonder indische touch! Kan geweldig deugd doen.

Vele groeten en tot de volgenden.

PS: de Khan hield nogal van prullekes in zijn auto:

team outing

2008-09-08T11:08:00.000-07:00

Even een bloginhaalbeweginkje. Ik wist dat het lastig ging worden dit ding up to date te houden...
Twee weekends geleden zijn we op team outing gegaan met het training en support team. Zoek niets speciaals achter die term, - ik vond het ook een beetje een speciale benaming - het was dus gewoon een dagje uit. Place to be was runway 9, een oord waar je een beetje vanalles kan doen. Enkele beeldjes van het biljarten en tafeltennissen:

Dan een soort vlaamsche kermis met schieten en boogschieten

En er werd ook gekart. De twee belgen (Stefan en ik) waren overigens buiten categorie. Op zes rondjes rijden, hebben we de helft van het peleton gedubbeld, en de andere helft... tweemaal gedubbeld. Hoe wild hier op de baan wordt gereden, zo traag het gaat op het circuit. India, het blijft een land vol verrassingen

Het was een leuk dagje uit.

's Avonds zouden we nog uitgaan. Maar de fysieke toestand en het weer beslisten er anders over. Het was die week redelijk kalm gebleven qua regen. Maar dan die avond, na twintig minuten volle bak, stonden sommige straten blank. Op weg naar het restaurant een onvermijdelijke passage. Gevolg: één van onze auto's ondergelopen en de inzittenden de rest van de rit met de voetjes omhoog... (Helaas geen foto's van dit gebeuren)

Later deze week volgt hopelijk nog het verslag van mijn trip naar de Taj Mahal van dit weekend. Tot slot nog een wijze raad van de runway 9 directie:

'k zatte gisteren mee nen trew

2008-08-27T07:22:00.000-07:00

Gisteren naar een trouwfeest geweest. De gelukkige was Sajeed, een driver die nog voor Colruyt heeft gereden en nog wel eens met ons mee op stap durft (of durfde) te gaan. Sajeed is moslim, dat betekent mannen en vrouwen gescheiden dus. De ceremonie verloopt als volgt. In een 'function hall' zitten man en vrouw elk in een afgescheiden ruimte op hun troon.

Eens de camera aanwezig is kan iedereen zijn gelukwensen overmaken.
Indiërs zijn over het algemeen een stukske kleiner dan mij...

Te veel (belgische) papparazi aanwezig, dan krijgt ge zulke foto's

Bij de vrouwen hetzelfde scenario

Vervolgens ga je zitten om verder naar naar dit schouwspel te kijken. Op een voor mij dan onduidelijk teken stormen alle mannen naar de tafels in de ruimte ernaast. Alwaar een overheerlijk maal staat te wachten. Op het eerste zicht zag het er echt niet uit en zag ik het niet zitten om die grijze brij naar binnen te werken.

Maar na de eerste hap bleek het echt wel lekker te zijn. Eigenlijk was het een soort vol-au-vent. Verder waren er ook nog gemarineerde kippeboutjes te krijgen. Natuurlijk weer veel te pikant voor de gemiddelde Belg. Let op het handje van Kjell die de overdreven enthousiast scheppende Hussein (= driver in flashy paars hemdeke) vergeefs trachtte in te tomen.

Indisch eten = handwerk

Hier een paar foto's van de chef-koks en hun accomodatie.

Het pikante kieken.

Chef en sous-chef.

Nog eens bij de rijst poseren

Eens alle mannen van tafel zijn is het de beurt aan de vrouwen.
Daarna is het nog wat keuvelen geblazen. Hier geen zatte nonkels; alles alcoholvrij.

En als ge uw camera bovenhaalt hebt ge het vlaggen. Alle kinderen willen erop. Maar natuurlijk hebben we niet liever!

"Wie durft het eerst aan zijn floche trekken"

En om af te sluiten nog eens de bruid en de bruidegom...

Weer een ervaring rijker...

India: de dagelijkse vershchillen

2008-08-24T03:29:00.000-07:00

Gisteren ben ik een audio-kabeltje gaan kopen. In dezelfde winkel kocht Annelies een draagbare harde schijf. Afrekenen gaat als volgt. Persoon A staat voor de toog. Je geeft hem de spullen die je koopt. Deze geeft ze onmiddellijk aan persoon B echter de toog. persoon B rekent af en legt de spullen terug op de toog. Ook legt hij zakjes op de toog. Voor mijn kabeltje eentje, voor de harde schijf twee (???). Persoon A steekt de kabel in mijn zakje, vervolgens steekt hij de harde schijf in zak 2. Oei, denkt hij, nog een zakje over, wat doen we daarmee? Opfrommelen dus en mee in zak twee steken. Dan al naar buiten stappen is nog geen optie. Eerst nog wachten tot de hele papiermolen uit de printer is gedraaid, het een en ander van kasticketten eraan is geniet en natuurlijk nog de nodige krabbels erop zijn gezet. Twee meter verder aan de deur verzoekt de security guard je je zak te tonen en wordt je door middel van een extra stempel op je papierbundel toestemming verleend de zaak te verlaten.

Vrijdag op het werk: netwerkproblemen. In de voormiddag 20 minuten zonder netwerk gezeten; onmogelijk te werken dus. Vanaf een uur of drie was het om de tien à vijftien minuten weer gedaan voor een minuutje. Er klonk al eens een vloek door het gebouw, vooral dan nederlandstalige...
Zaterdags wordt er ook soms gewerkt. Vrijdag rond vier uur een mailtje: nu zaterdag en zondag zal er software geïnstalleerd worden op alle computers dus: 'please plan your work accordingly'. De aankondiging ruimschoots op tijd dus...

's Avonds ben ik dan voor de eerste keer naar TEA gegaan. TEA staat voor Twin cities (= Hyderabad en Secunderabad) Expatriates Association. Gezellig een pintje drinken en wat eten met andere expats op het terras van het Walden hotel. De bedoeling was om 's avonds op het appartement nog een filmpje te kijken, maar aangezien ik en Stefan ons om acht uur bestelde eten pas om half elf hebben gekregen is het er niet meer van gekomen. First ordered last served.

Zaterdag is Kjell een kostuum gaan bestellen. Op maat gemaakt: 6200 rupees (nog geen 100 euro). Als het er wat treffelijk uitziet zou ik mij ook nog wel eens durven laten gaan. Onderweg zijn we nog eens gestopt voor tochtje per speedboat op het Hussain Sagar meer. Dit is een meer met een reuze Buddha beeld in het midden waar je dan gaat rondvaren. Voor 100 rupee in de zak toont de stuurman je graag het volledige meer. Met dank aan Kjell voor de foto's, mijn batterijen waren plat...

Zaterdagavond naar F-bar geweest. Bars sluiten hier om 12u. Er zijn er dan nog een aantal die open zijn tot 4u. Maar degene waar we dan naar op zoek zijn gegaan hebben we helaas niet gevonden. F-café zal dus voor een andere keer zijn...

Vandaag naar ISB geweest. Dit is de Indian School of Business. 's Zondags kunnen we daar als lid van TEA van de sportfaciliteiten gebruikmaken. Je kan er squashen, badmintonnen, tafeltennisen, snookeren, fitnessen, basketballen,... Er is ook een groot zwembad. Het weer vandaag is schitterend. Het werd voor mij dus eerst een potje squash en daarna een wat aan het zwembad liggen. Vanavond misschien toch nog de film die bedoeld was voor vrijdagavond. We zien wel. En dan zit het weekend er al weer op. De tijd vliegt hier geweldig.

Vele groeten en tot de volgenden!

Ajanta - Ellora

2008-08-18T11:18:00.000-07:00

Hi all!

Zojuist terug van een schitterend weekendje toeristen. Met vier collega's (ik incl) en twee drivers trokken we naar de Ajanta en Ellora caves. Dit zijn twee complexen van boeddhistische, jain- en hindoe-tempels die helemaal uit massieve rotsen zijn uitgehouwen. Ze dateren van de 2de en 1ste eeuw v.C en de 5de n.C (Ajanta) en van 6e tot de 9e eeuw n.C. (Ellora). Ze liggen een 550 km van Hyderabad. Een eindje rijden dus...
Voor we aankwamen in Aurangabad hadden we al het een en ander meegemaakt. Op de weg die hier high way wordt genoemd lopen geiten, koeien, ossewagens, mensen, ...

Vaak zijn er putten in de weg en de 'speed killers', een worst vehoogd asfalt, zijn bijna niet te zien. Gevolg: zo nu en dan een halve whiplash, en onvermijdelijk een platte band. Deze werd vakkundig vervangen door de drivers onder het toeziend oog van het halve dorp dat was toegestroomd

Voortrijden zonder reserveband is hier niet zo'n goed idee. Op zoek dus naar een bandenhersteller. Hiervan zijn er in elk dorp dat we passeerden meerdere te vinden. Zie hier de bandencentrale van onze keuze:

Jammer genoeg geen know-how over de tubeless tyre hier, op naar de volgende dus.

Eerste obstakel overwonnen. Even later moesten we halt houden voor een politiecontrole. Stel u hier het volgende bij voor: langs de kant van de weg staat een plastic tuinset waarin de hoogste agent in rang achterover ligt. Stel u verder het meest arrogante gezicht voor dat ge u kunt inbeelden. Van dit stuk flik kreeg onze driver een boete omdat hij zijn drivershemd niet aan had. We waren niet langer in de staat Andhra Pradesh maar in Maharashtra. Hier moeten drivers een uniformhemd dragen. Was het niet voor het hemd, een andere reden om ons geld af te troggelen had hij zeker gevonden.

Onderweg aten de drivers nog een hapje in een uiterst, euh gezellige, tent. Afwassen gebeurt hier als volgt. Twee glazen staan op tafel 1. De ober komt langs met een kan water. Hij neemt de twee glazen mee. Terwijl hij naar tafel 2 gaat, giet hij water in de glazen, gutst het een beetje rond, giet het weg en zet de glazen tenslotte neer op tafel 2 waar een nieuwe tevreden klant heeft plaatsgenomen. Wij hadden veiligheidshalve een paar stokbroden mee voor onderweg...

Verder verliep alles vlotjes en na 12 uur rijden kwamen we aan in Aurangabad. In het hotel werden we verwelkomd met bloemenkrans en een glas cola. Het was immers 'dry day'. Dan wordt nergens alcohol geschonken of verkocht. Reden hiervoor deze keer: 15 augustus is hier 'independence day'. Leve India!

Na inspectie en goedkeuring van de kamers checkten we in. Goed bed, alleen was ik eerder king size dan het bed.

De volgende dag dan waar we voor gekomen waren: de caves. Opgestaan om 6 uur voor een rit van een 130 km naar de Ajanta caves. Echt wel de moeite! Hier laat ik de foto's liever spreken. Als je op een foto doorklikt kan je er overigens nog meer vinden.

Een mooie uitstap, de 550 niet echt comfortabele autokilometers meer dan waard.

De volgende dag diezelfde kilometers weer terug naar huis natuurlijk. Onderweg in de eettent die de drivers dit keer hadden uitgekozen kennis gemaakt met de plaatselijk camioneurs die geen woord engels konden en naar ons stonden te kijken als een koe op een trein.

Tot slot nog enkele vaststellingen na deze trip:
1 Indiërs kiezen vaak voor het verkeerde voertuig:
Zijn ze met genoeg om een trein te vullen dan nemen ze de bus,
een volle bus krijg je wel in een auto gestampt,

een volle auto kan gerust in een riksja,
en wat in een riksja kan, moet ook op een moto kunnen

2 ook wij zij al verkocht voor deze manier van reizen

3 Picnicken langs een high way kan best gezellig zijn

Tot de volgenden en vele groeten!

ps: geen zin meer om na te lezen, dus voor de eventuele spelfouten: sorry.

Beginnerke

2008-08-10T06:09:00.000-07:00

Op verzoek uit diverse hoek dan toch maar een blogje gestart. Nu dat ding dus up to date houden... Enfin we zien wel wat er van komt.
Deze eerste post met vooral de bedoeling de eerste fotootjes te publiceren.

Een aantal zichtjes vanuit het appartement:

Onze chauffeurs in een creatieve bui:

Helaas heeft de gevreesde toerista zich al regelmatig laten voelen. Gelukkig is hier op het toilet het nodige materiaal aanwezig:

Feestje in de straat, staat garant voor uren trommelplezier:

Zo dat was het zo een beetje voor de eerste lading. Meer foto's kan je vinden door rechts op de diavoorstelling te klikken.

Tot gauw nog eens voor een verslagje.